آلمان نازی و یهودیان، جمهوری اسلامی و بهائیان

بیانیهء مورخ 2 نوامبر نمایندهء جامعهء جهانی بهائی در سازمان ملل متحد بار دیگر خبر از این می‌دهد که وزارت کشور جمهوری اسلامی در بخشنامهء جدیدی، از مراجع مهم کشوری خواستار تشدید نظارت بر فعالیت‌های بهائیان و  مخصوصاً نظارت و آگاهی یافتن از «وضع مالی»، «تعامل اجتماعى» و «ارتباط آنان با محافل خارجی» شده است. روشن است که آخرین جمله یعنی "ارتباط با محافل خارجی" دستاویزی برای موجّه ساختن صدور این بخشنامه می‌باشد زیرا بر کسی پوشیده نیست که بهائیان نه روابطی با محافل خارجی دارند و نه در آن پایهء اجتماعی هستند که اطلاعات و یا مقامشان بتواند برای خارجیان بهره‌مند باشد. روابط با محافل خارجی را باید در سطح رجال و سیاستمداران و صاحبان مشاغل حساس جست نه در بین مردم عادی، پیشه‌وران و زارعین و  بانوان خانه‌دار و یا دانشجویان محروم از تحصیل، آن هم در دیانتی که سیاست و سیاست پیشگی را برای پیروانش نهی می‌کند و خیانتی در جهان بالاتر از خیانت به میهن و زادگاه نمی‌شناسد.جمهوری اسلامی می‌خواهد با این بخشنامه و اقداماتی که در آینده به دنبال آن خواهد آمد باز هم عرصه را در همهء زمینه‌ها بر جامعهء بهائی ایران تنگ‌تر سازد . این نقشه‌های گوناگون به هدف گسترش نفرت از بهائیان در میان مردم ایران، و نیز به این قصد است که از جامعهء بهائی گروهی بسازد محتاج، دست به دهان و  همواره ترسان و هراسان و مورد نفرت کور و بی‌دلیلِ همگان. یعنی جامعه‌ای که زبان بریده و صُمّ و بکم، به کنجی بنشینند و شکرگزار باشد که افرادش هنوز جلوی جوخهء مسلسل قرار نگرفته‌اند.